ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΟ ΦΑΣΜΑ ΚΑΙ ΦΩΤΟΝΙΑ - ΔΙΑΘΛΑΣΗ και ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΜΟΣ του ΦΩΤΟΣ

 Τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα είναι η διάδοση των αλληλοεξαρτώμενων ηλεκτρικών και μαγνητικών πεδίων στο χώρο και στο χρόνο (υπενθυμίζεται ότι το μεταβαλλόμενο μαγνητικό πεδίο δημιουργεί μεταβαλλόμενο ηλεκτρικό πεδίο και αντιστρόφως). 

Παράγονται από επιταχυνόμενα ή επιβραδυνόμενα ηλεκτρικά φορτία. Η διάδοσή τους δεν απαιτεί την ύπαρξη  κάποιου μέσου, δηλαδή μπορούν να μεταδοθούν στο κενό όσο και σε άλλα μέσα (αέρια, υγρά, στερεά).
Τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα κατά τη διάδοσή τους συμπεριφέρονται όπως όλα τα κύματα. Έχουν δηλαδή τις ιδιότητες της ανάκλασης, της διάθλασης, της περίθλασης, της συμβολής κ.ά.
Τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα είναι εγκάρσια κύματα, διότι τα ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία είναι κάθετα στη διεύθυνση διάδοσης του κύματος, ενώ ταυτόχρονα είναι κάθετα μεταξύ τους.
H ταχύτητα διάδοσης των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων στο κενό είναι c=300.000 km/sec ανεξαρτήτως της συχνότητάς τους. Η ταχύτητα αυτή ονομάζεται ταχύτητα διάδοσης του φωτός στο κενό. Είναι η μέγιστη ταχύτητα που εμφανίζεται στο σύμπαν.
Στον αέρα τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα διαδίδονται με την ίδια περίπου ταχύτητα με την οποία διαδίδονται στο κενό, αλλά στα άλλα υλικά μέσα (νερό, γυαλί, κ.ά.) διαδίδονται με μικρότερη ταχύτητα.

H σωματιδιακή φύση του φωτός (σελ. 186, 187)
φωτοηλεκτρικό φαινόμενο
Υπάρχουν φαινόμενα, όπως η ακτινοβολία των θερμών σωμάτων, το φωτοηλεκτρικό φαινόμενοφαινόμενο Compton κ.ά. που για να εξηγηθούν πρέπει να θεωρήσουμε ότι το φως αποτελείται από σωματίδια, τα κβάντα φωτός ή φωτόνια. Έτσι μια οποιαδήποτε δέσμη ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολία μπορεί να θεωρηθεί ως μια ροή φωτονίων.
Κάθε φωτόνιο κινείται στο κενό με την ταχύτητα του φωτός c και μεταφέρει ένα πολύ μικρό κομμάτι (κβάντο) ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας που υπολογίζεται από την εξίσωση: $Ε=h\,f=\dfrac{h\,c}{λ}$, όπου $f$ και $λ$ η συχνότητα και το μήκος κύματος του ηλεκτρομαγνητικού κύματος (χρησιμοποιήθηκε η θεμελιώδης εξίσωση της κυματικής: $c=λ f$). Το $h$ είναι ένας πολύ μικρός αριθμός που ονομάζεται σταθερά του Planck και ισούται με $h=6,6 \cdot 10^{-34} Joules \cdot sec$

Το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα

Υπάρχουν πολλά είδη ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων που παρουσιάζουν μεγάλες διαφορές  και στις εφαρμογές τους και στις μεθόδους παραγωγής τους. Όλα όμως έχουν την ίδια φύση και όλα παράγονται από επιταχυνόμενα ηλεκτρικά φορτία. Διαδίδονται στο κενό με την ταχύτητα του φωτός c, διαφέρουν όμως μεταξύ τους ως προς τη συχνότητα f και το μήκος κύματος λ ($c=λ f$).
Όλα τα είδη των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων παρουσιάζονται με το παρακάτω διάγραμμα που αναφέρεται ως ηλεκτρομαγνητικό φάσμα. 
Η συχνότητα των διαφόρων ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων στο Η/Μ φάσμα του παρακάτω σχήματος, αυξάνεται από τα αριστερά προς τα δεξιά, ενώ το μήκος κύματος μειώνεται, καθώς πάμε από τα ραδιοτηλεοπτικά κύματα, στα μικροκύματα, την υπέρυθρη ακτινοβολία, το ορατό φως, την υπεριώδη ακτινοβολία, τις ακτίνες Χ και τέλος στις ακτίνες γ, οι οποίες έχουν την μεγαλύτερη συχνότητα και το μικρότερο μήκος κύματος:
Το ορατό φως: Όταν αναλύουμε με ένα γυάλινο πρίσμα το λευκό φως, βλέπουμε τα χρώματα του ουράνιου τόξου, σε ένα φάσμα που τελειώνει στο ένα άκρο με ιώδες φως και στο άλλο με το ερυθρό φως.

Το ορατό φως, δηλαδή τα μήκη κύματος της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας που αντιλαμβάνεται το μάτι μας, έχει όρια και τα χρώματά του έχουν μήκη κύματος που κυμαίνονται μεταξύ 400 nm του ιώδους και 700nm του ερυθρού ($1 nm=10^{-9}m$ = 1 δισεκατομμυριοστό του μέτρου).

Ραδιο-Tηλεοπτικά κύματα και Μικροκύματα: Στο αριστερό τμήμα του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος, βρίσκονται τα ραδιοφωνικά, τα τηλεοπτικά ηλεκτρομαγνητικά κύματα (και αυτά που παράγονται από τις γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος ή τις ηλεκτρικές συσκευές), και τα μικροκυματα.

Τα μικροκύματα έχουν μήκη κύματος μεταξύ 0,1 και 100 εκατοστών και χρησιμοποιούνται στην κινητή τηλεφωνία, στην εφαρμογή Wi-Fi, στο πρότυπο ανταλλαγής αρχείων bluetooth, στα ραντάρ, στους φούρνους μικροκυμάτων κλπ.  Τα φωτόνια των μικροκυμάτων έχουν μικρότερη συχνότητα από τα φωτόνια του ορατού φωτός και επομένως  μικρότερη ενέργεια.

Τα δίκτυα 5G της κινητής τηλεφωνίας εκπέμπουν μικροκυματική ακτινοβολία, τα φωτόνια της οποίας έχουν τάξεις μεγέθους μικρότερη ενέργεια από τα φωτόνια της υπεριώδους ακτινοβολίας και από τα φωτόνια του ορατού φωτός. Αφού δεν κινδυνεύουμε από τα φωτόνια του ορατού φωτός, τότε τα φωτόνια της 5G ακτινοβολίας που μεταφέρουν πολύ μικρότερη ενέργεια θα είναι εντελώς ακίνδυνα!


… μια διαφορετική όψη του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος

Υπέρυθρη ακτινοβολία: Αναλύοντας το λευκό φως ενός λαμπτήρα πυρακτώσεως πάνω σε πέτασμα (τοίχο) παίρνουμε το φάσμα του. Αν τοποθετήσουμε ένα ευαίσθητο θερμόμετρο πάνω στο πέτασμα και το μετακινήσουμε από το ιώδες προς το ερυθρό, θα παρατηρήσουμε τη θερμοκρασία του να αυξάνεται. Πιο πέρα από το ερυθρό η ένδειξη είναι ακόμη μεγαλύτερη.

Μετά την ερυθρή περιοχή του φάσματος υπάρχει αόρατη ακτινοβολία, που προκαλεί έντονη αύξηση της θερμοκρασίας των στερεών και υγρών σωμάτων. Η ακτινοβολία αυτή ονομάζεται υπέρυθρη ακτινοβολία.

Επειδή η υπέρυθρη ακτινοβολία είναι αόρατη, για την ανίχνευσή της υπάρχουν ειδικά όργανα, οι φωρατές υπερύθρου. Τα θερμά σώματα εκπέμπουν περισσότερη υπέρυθρη ακτινοβολία. Οι υπέρυθρες ακτινοβολίες έχουν μήκη κύματος που κυμαίνονται μεταξύ 700nm και 106nm.

Μερικές από τις ιδιότητες των υπερύθρων είναι οι εξής:

1.  Απορροφώνται επιλεκτικά από διάφορα σώματα και προκαλούν αύξηση της θερμοκρασίας τους.

2.  Διέρχονται μέσα από την ομίχλη και τα σύννεφα (δεν απορροφώνται από αέρια).

3.  Δεν έχουν χημική δράση και δεν προκαλούν φωσφορισμό.

Η χρήση των υπερύθρων βασίζεται στην εκλεκτικότητά τους να απορροφώνται από την ύλη. Στην Ιατρική, για παράδειγμα, δέσμη υπέρυθρης ακτινοβολίας μεταδίδει θερμότητα σε ορισμένη περιοχή του σώματος. Επίσης με ειδικές φωτογραφικές μηχανές επιτυγχάνεται φωτογράφιση ακόμη και όταν υπάρχει συννεφιά ή ομίχλη. 


Υπεριώδης ακτινοβολία (UV): Το φάσμα του φωτός, που εκπέμπει μια φωτεινή πηγή, δεν περιορίζεται στα τα όρια μεταξύ ιώδους και ερυθρού. Αν παρατηρήσουμε με ειδικό φασματογράφο τη φωτογραφική πλάκα στην οποία αποτυπώνεται το φάσμα, θα διαπιστώσουμε ότι πέρα από το όριο της ιώδους περιοχής η πλάκα έχει αμαυρωθεί. 

Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, εκτός από την ακτινοβολία της ορατής περιοχής του φάσματος, υπάρχει και ακτινοβολία αόρατη, η οποία βρίσκεται πέρα από την ιώδη περιοχή. Η ακτινοβολία αυτή ονομάζεται υπεριώδης ακτινοβολία.
Η υπεριώδης ακτινοβολία (UltraViolet) αποτελείται από ακτινοβολίες που έχουν μήκη κύματος μικρότερα των 400nm και μεγαλύτερα του 1nm περίπου. Αν και η υπεριώδης ακτινοβολία δεν είναι ορατή με γυμνό μάτι, μερικές από τις ιδιότητες της μας πληροφορούν για την ύπαρξή της:

1.    Προκαλεί αμαύρωση των φωτογραφικών πλακών.

2.    Προκαλεί το φθορισμό σε διάφορα σώματα, όταν δηλαδή προσπίπτει σε ορισμένα σώματα, τότε αυτά εκπέμπουν χαρακτηριστικές ορατές ακτινοβολίες. 

3.    Συμμετέχει στη μετατροπή του οξυγόνου της ατμόσφαιρας σε όζον.

4.    Όταν απορροφάται από υλικά σώματα (όπως άλλωστε και οι ακτίνες οποιουδήποτε χρώματος), προκαλεί τη θέρμανσή τους.

5.    Υπεριώδης ακτινοβολία με πολύ μικρό μήκος κύματος προκαλεί βλάβες στα κύτταρα του δέρματος, οι οποίες μπορεί να είναι τέτοιες, ώστε να οδηγήσουν και στην εμφάνιση καρκίνου. Κατά τη διάρκεια της ηλιοθεραπείας το μαύρισμα του δέρματος οφείλεται στη μελανίνη που παράγει ο οργανισμός, για να προστατευθεί από την υπεριώδη ακτινοβολία. 

6.    Χρησιμοποιείται στην Ιατρική για πλήρη αποστείρωση διάφορων εργαλείων. 


 Τι σκοτώνει τους ιούς στις ηλιόλουστες μέρες; 

Όχι η ζέστη, αλλά η υπεριώδης ακτινοβολία (UV), η οποία περιέχεται στο φως του ήλιου. Τα φωτόνια της υπεριώδους ακτινοβολίας που έχει μήκη κύματος (λ), μεταξύ 1 nm έως 400nm, διαθέτουν ικανή ενέργεια (Ε=hf=hc/λ) ώστε να προκαλούν βλάβες στα κύτταρα του δέρματος, επομένως και στον κορωνοϊό.



Aκτίνες X και ακτίνες γΠρόκειται για τις πιο επικίνδυνες ακτινοβολίες του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος. Τα φωτόνια αυτών των ακτινοβολιών αντιστοιχούν σε πολύ μεγάλες συχνότητες, επομένως και η ενέργειά τους  Ε=hf είναι πολύ μεγάλη. 

Οι ακτίνες Χ προκαλούν βλάβες στους οργανισμούς. Όταν απορροφηθούν από τους ιστούς, διασπούν τους μοριακούς δεσμούς και δημιουργούν ενεργές ελεύθερες ρίζες, που με τη σειρά τους μπορεί να διαταράξουν τη μοριακή δομή των πρωτεϊνών και ειδικά του γενετικού υλικού (DNA). Αν το κύτταρο που έχει υποστεί βλάβη από την ακτινοβολία επιβιώσει, τότε μπορεί να δώσει πολλές γενεές μεταλλαγμένων κυττάρων. Αν οι αλλαγές στο DNA αφορούν γονίδια που ελέγχουν το ρυθμό πολλαπλασιασμού των κυττάρων, οι ακτίνες Χ μπορεί να προκαλέσουν καρκίνο. Η υπερβολική έκθεση ενός οργανισμού σε ακτινοβολία μπορεί να προκαλέσει μεταβολές στα γενετικά κύτταρα. Σ' αυτή την περίπτωση, ενώ ο ίδιος οργανισμός δε θα εμφανίσει κάποια βλάβη, θα επηρεαστούν οι απόγονοι του.

Η χρήση των ακτίνων Χ για διαγνωστικούς και θεραπευτικούς σκοπούς πρέπει να γίνεται με προσοχή, εκτιμώντας τόσο τα οφέλη όσο και τους κινδύνους που προέρχονται από την έκθεση του οργανισμού σε ακτινοβολία για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Οι ακτίνες Χ εκτός από την ιατρική για την λήψη των ακτινογραφιών, χρησιμοποιούνται και στη βιομηχανία, για να διαπιστωθεί η ύπαρξη κοιλοτήτων, ραγισμάτων ή άλλων ελαττωμάτων στο εσωτερικό των μεταλλικών αντικειμένων. 

 

Οι ακτίνες γ αποτελούν την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία της οποίας τα φωτόνια έχουν την μεγαλύτερη συχνότητα, άρα και την μεγαλύτερη ενέργεια και γιαυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνες. Προκύπτουν από πυρηνικές αντιδράσεις και κατά την διάσπαση ραδιενεργών πυρήνων ή υποατομικών σωματιδίων. Τα φωτόνια των ακτίνων γ είναι ένα από τα τρία είδη ραδιενέργειας - τα άλλα δυο είναι η ραδιενέργεια α (πυρήνες ηλίου) και η ραδιενέργεια β (ηλεκτρόνια ή ποζιτρόνια).

… άλλη μια διαφορετική όψη του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος






======================================>

ΔΙΑΘΛΑΣΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

H ταχύτητα του φωτός στο κενό είναι: c = 300000 km/s ή $c = 3 \times10^{8}$m/s
Στον αέρα η ταχύτητά του είναι ελάχιστα μικρότερη. Σε όλα τα άλλα υλικά η ταχύτητά του είναι μικρότερη. Στο νερό π.χ. η ταχύτητά του είναι περίπου τα 3/4 της ταχύτητάς του στο κενό. Ο λόγος της ταχύτητας c του φωτός στο κενό δια της ταχύτητας υ του 
φωτός σε ένα διαφανές υλικό ονομάζεται δείκτης διάθλασης, n, του υλικού αυτού. 

Δείκτης διάθλασης: $n= \dfrac{c}{υ}$

Ο δείκτης διάθλασης είναι μεγαλύτερος ή ίσος με τη μονάδα (n ≥ 1) και η τιμή του για διάφορα υλικά δίνεται στον πίνακα. Όσο μεγαλύτερο δείκτη διάθλασης έχει ένα υλικό, τόσο μικρότερη θα είναι η ταχύτητα του φωτός σ’ αυτό.
Η ταχύτητα του φωτός στα διάφορα διαφανή υλικά δεν είναι η ίδια για όλα τα χρώματα του ορατού φωτός και, επειδή το κάθε χρώμα του ορατού φωτός καθορίζεται από το μήκος κύματός του, γι' αυτό για τον καθορισμό του δείκτη διάθλασης των διάφορων υλικών στον πίνακα έχει επιλεγεί το κίτρινο χρώμα με μήκος κύματος λ = 589 nm.

 ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

Η εξάρτηση του δείκτη διάθλασης των υλικών από τη συχνότητα του φωτός ονομάζεται διασκεδασμός. Το νερό, το γυαλί, το πλέξιγκλας, ο χαλαζίας προκαλούν διασκεδασμό στο φως, δηλαδή το αναλύουν σε απλούστερα χρώματα. Όπως έχουμε πει, το φως είναι ηλεκτρομαγνητικό κύμα. Συνεπώς, θα ισχύει και γι' αυτό η γνωστή σχέση: $υ = λ f$.
Ο δείκτης διάθλασης ενός υλικού εκφράζει το πηλίκο της ταχύτητας του φωτός στο κενό c προς την ταχύτητά του στο υλικό: $n= \dfrac{c}{υ} = \dfrac{λ f}{λ_{0} f} = \dfrac{λ}{λ_{0}}$

(α) Μεταβολή του δείκτη διάθλασης με το μήκος κύματος για το πλαστικό που χρησιμοποιείται στην κατασκευή φακών. (β) Ανάλυση του λευκού φωτός.


Γιατί ο ουρανός είναι γαλάζιος και κοκκινίζει στην ανατολή και δύση;



Το φως που έρχεται από τον ήλιο είναι όπως γνωρίζουμε ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία και αποτελείται από τη σύνθεση πολλών διαφορετικών μηκών κύματος, που τα μάτια μας τα αναγνωρίζουν ως τα χρώματα της ίριδας.
 Καθώς το ηλιακό φως περνά μέσα από την ατμόσφαιρα της Γης αλληλεπιδρά με τα μόριά της, και σκεδάζεται από αυτά αλλάζοντας κατεύθυνση. Η αλληλεπίδραση αυτή εξαρτάται έντονα από το μήκος κύματος. Όσο πιο μικρό είναι το μήκος κύματος τόσο πιο έντονη είναι η σκέδαση  (o 'διασκορπισμός' προς διάφορες κατευθύνσεις).
 Το γαλάζιο χρώμα έχει μήκος κύματος σχεδόν το μισό από ότι το κόκκινο χρώμα και σκεδάζεται (διασκορπίζεται) σχεδόν 16 φορές πιο έντονα. 
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι ακτίνες του γαλάζιου φωτός που φεύγουν από τον ήλιο να φθάνουν τελικά στον παρατηρητή από κάθε κατεύθυνση προβάλλοντας, όπως φαίνεται και στο σχήμα που ακολουθεί, το γαλάζιο τους χρώμα σε όλον τον ουρανό. 
Όταν o ήλιος δύει, το φως του πρέπει να διασχίσει μεγαλύτερο μήκος της ατμόσφαιρας για να φθάσει στον παρατηρητή και μεγαλύτερο μέρος από το γαλάζιο φως του ήλιου δεν κατορθώνει να φθάσει τελικά σε αυτόν. Μια που το φαινόμενο δεν είναι τόσο έντονο στο κόκκινο χρώμα αυτό συνεχίζει σχεδόν ανέπαφο τη διαδρομή του.
 Έτσι ο δίσκος του ήλιου εμφανίζεται σαφώς πιο κόκκινος από το κίτρινο χρώμα που έχει κατά τη διάρκεια της ημέρας. 
Πολλές φορές επειδή υπάρχουν σύννεφα και σκόνη στην ατμόσφαιρα, αυτά απορροφούν και σκεδάζουν το γαλάζιο φως πολύ πιο έντονα από ότι το κόκκινο και το κίτρινο φως με αποτέλεσμα ο ίδιος ο ουρανός προς τη διεύθυνση της δύσης του ήλιου να εμφανίζεται κοκκινωπός.

Πως εξηγείται επιστημονικά ο όρος ‘ματωμένο φεγγάρι’; 

Πρόκειται για μια λαϊκή έκφραση που σηματοδοτεί το φαινόμενο της έκλειψης Σελήνης, όπου η Σελήνη διασχίζει τη σκιά της Γης. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο Ήλιος ρίχνει το φως του πάνω στη Γη και η Γη ρίχνει τη σκιά της στο διάστημα.
Όταν η φάση της Σελήνης είναι Πανσέληνος και τα τρία σώματα, Ήλιος, Γη, Σελήνη βρίσκονται στην ίδια νοητή γραμμή, η Σελήνη βρίσκεται μέσα στη σκιά της Γης, καλύπτεται και σκοτεινιάζει για μερικά δευτερόλεπτα μέχρι μερικά λεπτά, αναλόγως την απόστασή της και τη θέση της από τη Γη.
Αλλά συμβαίνει και κάτι άλλο, στο οποίο αποδίδεται η έκφραση  ‘ματωμένο φεγγάρι’. Κατά την ολική έκλειψη Σελήνης, το μόνο φως που φτάνει στην επιφάνεια της Σελήνης προέρχεται από τις άκρες της γήινης ατμόσφαιρας. Να θυμίσουμε ότι η Γη έχει σφαιροειδές σχήμα, οπότε φανταστείτε μια σφαίρα με ατμόσφαιρα, το φως του Ήλιου τη φωτίζει από μπροστά και τα μόρια του αέρα της γήινης ατμόσφαιρας διασκορπίζουν παντού το μεγαλύτερο μέρος του μπλε φωτός. Το υπόλοιπο, το κόκκινο μέρος του ορατού φωτός συνεχίζει το ταξίδι του και ταξιδεύει από τα πλαϊνά της σφαίρας αυτής, μέσα στην ατμόσφαιρα, φτάνει στην πίσω μεριά και ανακλάται στην επιφάνεια της Σελήνης, που βρίσκεται από την άλλη μεριά, μέσα στη σκιά της Γης.
Το αποτέλεσμα είναι να φαίνεται η Σελήνη κόκκινη στον νυχτερινό ουρανό. 
Συνεπώς, το κόκκινο φως που βλέπουμε στη Σελήνη κατά τη διάρκεια της ολικής έκλειψης Σελήνης, είναι οπτικό φαινόμενο με πρωταγωνιστές τη Γη, τον Ήλιο και τη Σελήνη. 


Το φαινόμενο του αντικατοπτρισμού



========================
To πείραμα αναστροφής βέλους


Το φως της φωτεινής πηγής στο δωμάτιο, ανακλάται από τα βέλη και ταξιδεύει προς το μάτι μας, αλλά καθώς εισέρχεται στο νερό θα αλλάξει κατεύθυνση (διάθλαση) και στη συνέχεια θα διαθλαστεί ξανά καθώς εισέρχεται στον αέρα. Στο σχήμα 1 φαίνεται η κάτοψη του ποτηριού και ένα από τα βέλη.

Σχεδιάζουμε δυο ακτίνες φωτός που ξεκινούν κάθετα από τα δυο άκρα Α και Β του βέλους. ηα < nν → η κάθε ακτίνα συγκλίνει στην κάθετη στο σημείο πρόσπτωσης, εισερχόμενη στο νερό ην > nα → η κάθε ακτίνα αποκλίνει από την κάθετη στο σημείο πρόσπτωσης εξερχόμενη στον αέρα Βλέπουμε λοιπόν ότι το βέλος εμφανίζεται στο μάτι μας οριζόντιο αλλά αντεστραμμένο.

Η κάτοψη του ποτηριού που δείχνει το βίντεο


Αυτό που συμβαίνει εδώ είναι κατά κάποιο τρόπο παρόμοιο με το πώς λειτουργεί το μάτι μας. Το φως που διέρχεται από το φακό του ματιού διαθλάται σε ένα εστιακό σημείο, το οποίο, αν έχουμε τέλεια όραση, θα βρίσκεται στον αμφιβληστροειδή στο πίσω μέρος του ματιού μας. Στη συνέχεια, ο εγκέφαλός μας επεξεργάζεται και ερμηνεύει αυτή την εικόνα. Η εικόνα στο εστιακό σημείο του ματιού σας θα είναι επίσης ανάποδα, αλλά ο εγκέφαλός μας είναι έξυπνος και συνεργάζεται με τα αυτιά μας για να γνωρίζει το σωστό προσανατολισμό. Εάν έχουμε μυωπία, το εστιακό σημείο θα είναι σε ένα σημείο πριν από τον αμφιβληστροειδή και αν έχουμε πρεσβυωπία το εστιακό σημείο θα βρίσκεται σε ένα σημείο πίσω από τον αμφιβληστροειδή. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα άτομα με αυτή την πάθηση έχουν θολή όραση. Μπορεί να διορθωθεί χρησιμοποιώντας φακούς που μετατοπίζουν το εστιακό σημείο εκεί που πρέπει να είναι στο πίσω μέρος του αμφιβληστροειδούς.

Το στρογγυλό σχήμα του ποτηριού νερού λειτουργεί επίσης σαν μεγεθυντικός φακός και θα κάνει την εικόνα που βλέπουμε μέσα από το νερό μεγαλύτερη ή μικρότερη ανάλογα με την απόσταση που είναι από το γυαλί.

Μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι το δεύτερο πείραμα μπορεί να επιτύχει αν το χαρτόνι με τα βέλη βρίσκεται μετά από κάποια απόσταση από το ποτήρι. Αν πλησιάσουμε το χαρτόνι ξαναβλέπουμε τα βέλη ως έχουν αλλά μεγεθυμένα. Το αποτέλεσμα εξαρτάται από την τοποθέτηση του χαρτονιού μακρύτερα ή κοντύτερα από την εστιακή απόσταση του φακού, όπως φαίνεται στην παρακάτω εικόνα.